خياو-مشگين شهر
نام قدیمتر این شهر خیاو بودهاست. خیاو واژهای ایرانی مرکب از خی (خیک آب، حوضه) + آو (آب) است. در دامنه سبلان شهر و منطقهٔ سراب حالت سرچشمه آب را دارد و منطقهٔ خیاو حالت محل گردآمدن آب.
ریزآبههای سبلان به سوی خیاو میآیند و این منطقه سفرههای زیرزمینی خوبی دارد. واژه خیاو در زبانهای ایرانی حالت محل پرآب و پردرخت و محل گذر از میان آب و درخت را تداعی میکند و ریشهٔ واژهٔ فارسی خیابان و محلهٔ خیابان تبریز نیز از همین واژهاست. رودخانهٔ مشگینشهر که امروزه قرهسو نام دارد نیز در قدیم اندرآب نام داشته.[۳]
شهر خیاو در دورههایی در تاریخ اسلام، میمند نام داشته. در روزگار سلجوقیان و اتابکان آذربایجان آن را وراوی مینامیدند. در سال ۶۰۵/۱۲۰۹م که گرجستان این بخش از ایران را تصرف کردهبود یکی از امیران گرجی به نام بیشکین، این شهر را به نام خود نامگذاری کرد. این نام بعدها توسط مردم محل به صورت میشکین تلفظ شد. در دوره حکومت رضاشاه، در سال ۱۳۱۶ خورشیدی، به فرمان وی نام میشکین به مشگینشهر تغییر یافت